ΣΩΦΕΡ ΘΕΑΤΡΟΥ

Η Σωφέρ Θεάτρου σας καλωσορίζει….

με ένα καλοκαίρι κι ένα φθινόπωρο στο χέρι….

 

Σας ρωτώ, Τι πιο ελκυστικό υπάρχει από το να μιλά κανείς για τον εαυτό του;

Κάποτε γεννιόμαστε. Κάποτε ανοίγουμε τα μάτια μας στο φως και παίρνουμε την τεράστια ανάσα της ζωής. Και μετά ξεκινάμε το ταξίδι μας, μοναδικό κι ανεπανάληπτο.

Έτσι κι εγώ. Χορεύοντας τις σκέψεις μου και ζωγραφίζοντας τον κόσμο γύρω μου, άρχισα να περπατώ άλλοτε με μικρά κι άλλοτε με μεγάλα βήματα επάνω στη ζωή μου. Αισθάνομαι συχνά σαν ακροβάτης σε τεντωμένο σκοινί. Αποφεύγω να κοιτώ κάτω το κενό μου. Ατενίζω μονάχα τον ουρανό. Βηματίζοντας, λοιπόν, έγινα δασκάλα. Μετά ασχολήθηκα με το θέατρο, επιδιώκοντας να καταλάβω τα σκοτάδια και το φως μου. Και μετά έγινα μαμά, η υπέρτατη δοκιμασία και ταπείνωση του Εγώ μου. Απεμπολώντας, λοιπόν, τον εγωισμό και την ελευθερία του χρόνου μου, διαπιστώνω πως ακόμη προσπαθώ να με καταλάβω, να με οριοθετήσω. Ίσως θελήσετε να με βοηθήσετε κι εσείς.

Με ρωτάτε, Και τι σχέση έχεις εσύ με το θέατρο;

Ελάχιστη. Ξεκίνησα δειλά δειλά με τον ρόλο ενός μέλους του Χορού και της Ηλέκτρας στις Χοηφόρες του Αισχύλου, υπό τη διδασκαλία του Αντώνη Θεοδωρακόπουλου στο Θέατρο Διόνυσος της Ορεστιάδας, κατά την πρώτη θητεία μου στη δημόσια εκπαίδευση. Η επιστροφή μου στη γενέτειρά μου, τη Θεσσαλονίκη, με βρήκε να παρακολουθώ μαθήματα θεάτρου στην ομάδα Θεάτρου Όραμα της Θέρμης, όπου και συμμετείχα στο Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα ως ζητιάνα. Ορόσημο στη ζωή μου αποτέλεσε η σπουδή μου στο Θέατρο Νέμεση της Τίνας Στεφανοπούλου, όπου κι παρέμεινα με ενθουσιασμό 5 χρόνια, δοκιμάζοντας τις δυνάμεις μου και συμμετέχοντας σε εργαστηριακές παραστάσεις. Ένα μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή μου είχε ήδη ξεκινήσει και όλα φαίνονται να ενεργοποιούνται σε ανοδική πορεία. Αισθάνομαι ζωντανή.

Με περιορισμένο ελεύθερο χρόνο λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων, εντοπίζω και στρέφομαι στο μέσα μου, βάζω ένα pause στην ενασχόλησή μου με το θέατρο και αρχίζω να γράφω για θεατρικές παραστάσεις ως Σωφέρ Θεάτρου στην Κουλτουρόσουπα. Ευγνωμονώ τον Γιάννη Τσιρόγλου για την εμπιστοσύνη του και τον σεβασμό στην ελευθερία της γραφής μου. Ο κύκλος της Σωφέρ διευρύνεται διαρκώς, καθώς από πέρυσι έχει ακολουθήσει και το μονοπάτι του διαδικτυακού ραδιοφώνου. Η Σωφέρ Θεάτρου φιλοξενείται με πολλή αγάπη στο Καλλιτεχνικό Ραδιόφωνο του Ερευνητικού Οργανισμού Ελλήνων, υπό την παραίνεση και τη θερμή ενθάρρυνση της Ελπίδας Παπαδανιήλ και του Πρόδρομου Κοφσανίδη, οι οποίοι με στηρίζουν με όλες τους τις δημιουργικές δυνάμεις στο έργο μου. Τους ευχαριστώ για την έμπνευση και την ώθηση που μου έδωσαν, τίποτε δεν είναι δεδομένο.

Κάπως έτσι πάει το μοτίβο: Ένα πρωινό ξυπνάμε από το κρύο και τις μεγάλες εκείνες νύχτες του χειμώνα, που ίσως συχνά, ή και σπανιότερα, μας αφήνουν παγερά αδιάφορους, αν όχι εγκλωβισμένους σε συναισθήματα και σκέψεις, και διαπιστώνουμε ότι όλα αλλάζουν. Αρχίζει να ζεσταίνει ο καιρός και να μεγαλώνει η ημέρα. Ελπίζουμε για κάτι όμορφο που έρχεται και χτυπά λίγο πιο γρήγορα η καρδιά μας. Ξάφνου έρχεται και το καλοκαίρι, κι εμείς αυτό το περιμέναμε με αγωνία. Η καρδιά μας ζεσταίνει και μόνο στη σκέψη του. Προσπαθούμε να χωρέσουμε το καλοκαίρι σε ένα κουτί, για να το έχουμε μαζί μας λουσμένοι από το φως της ψευδαίσθησης. Το καλοκαίρι χρειάζεται να τελειώσει και δεν το αφήνουμε.

Ας δούμε όμως τα φύλλα του φθινοπώρου, με πόση ομορφιά κιτρινίζουν και πέφτουν. Ας βάλουμε τη ζακέτα, να ζεστάνουμε το κορμί μας. Ας περπατήσουμε με σταθερό βήμα στη γεμάτη πια πόλη με τον θόρυβο, την ανωνυμία της, τις μουσικές της. Ας αφουγκραστούμε τον θόρυβο της μοναξιάς μας, κλείνοντας απαλά τα μάτια εν μέσω του ασφυκτικού από κόσμο πεζοδρομίου την ώρα αιχμής… Θα απολαύσουμε αυτή τη μοναχικότητα των σταθερών βημάτων μας στους χρόνους που ορίζει η καρδιά μας.

Ας αγαπήσουμε λοιπόν τα καλοκαίρια και τα φθινοπωρινά βράδια της ζωής μας. Όλα έχουν κάτι να μας διδάξουν. Ας μην επιβραδύνουμε τον χρόνο. Ας τον σταματήσουμε απαλά για λίγο.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, σας περιμένω στο πιο μεθυστικό ταξίδι, το ταξίδι της Σωφέρ. Κάθε Πέμπτη 9-10 το βράδυ είμαστε συμμέτοχοι και… ίσως συνένοχοι της σκηνής, γιατί όχι;

Ζωή Ταυλαρίδου

«Σωφέρ Θεάτρου»

Κάθε Πέμπτη στις 21:00 το βράδυ και

Μόνο στο eoearts radio, στο ραδιόφωνο Τέχνης του ΕΟΕ

Μας ακούτε εδώ: http://eoeradio.org/arts/

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *